Ασφαλιστική Μεταρρύθμιση για τη Νέα Γενιά:
Μύθοι και Πραγματικότητα

Μύθος 1: «To νέο σύστημα όχι απλώς δεν θα οδηγήσει σε αύξηση των μελλοντικών επικουρικών συντάξεων, αλλά υπάρχει και κίνδυνος μείωσης των υφιστάμενων»

Πραγματικότητα:

Μεσοσταθμικά έχει υπολογιστεί ότι με βάση την ευρωπαϊκή εμπειρία, με το καινούριο σύστημα οι επικουρικές συντάξεις των νέων ασφαλισμένων μπορούν να αυξηθούν από 43% έως 68%. Όσο για τις συντάξεις του υφιστάμενου συστήματος, θα εξακολουθήσουν να χορηγούνται με τους κανόνες που ισχύουν σήμερα και δεν θα υποστούν καμία περικοπή.

Μύθος 2: «Τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα δεν χρησιμοποιούνται στις περισσότερες χώρες»

Πραγματικότητα:

Στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ (που είναι οι ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου) πάνω από το 50% των εργαζομένων καλύπτεται συμπληρωματικά από κάποιο κεφαλαιοποιητικό πρόγραμμα ασφάλισης. To 55% των ασφαλισμένων στη Γερμανία, το 50% στο Βέλγιο και το 32% στην Γαλλία καλύπτονται από προαιρετική ιδιωτική κεφαλαιοποιητική ασφάλιση, ενώ το 100% των Σουηδών και το 80% των Δανών ασφαλισμένων καλύπτονται από δημόσια υποχρεωτική κεφαλαιοποιητική ασφάλιση. Κεφαλαιοποιητικά στοιχεία υπάρχουν στα ασφαλιστικά συστήματα και της Ιταλίας και της Πορτογαλίας, όπως αποδεικνύεται και από τον παρακάτω πίνακα:

Σε κάποιες χώρες η συμπληρωματική κεφαλαιοποιητική ασφάλιση είναι δημόσια υποχρεωτική, σε κάποιες ιδιωτική υποχρεωτική και σε κάποιες άλλες ιδιωτική προαιρετική. Η κυβέρνηση επέλεξε την δημόσια υποχρεωτική κεφαλαιοποιητική ασφάλιση, δηλαδή το σκανδιναβικό μοντέλο.

Μύθος Νo 3: «Πολλές χώρες που είχαν κεφαλαιοποιητικά συστήματα τα εγκατέλειψαν»

Πραγματικότητα:

Παρά τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα ασφαλιστικά συστήματα με κεφαλαιοποιητικά στοιχεία αποτελούν τον κανόνα στις ανεπτυγμένες χώρες στην Ευρώπη και αλλού. Υπάρχουν πράγματι κάποιες περιπτώσεις εγκατάλειψης του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, που αφορούν όμως σε αποτυχημένα παραδείγματα λατινοαμερικανικών χωρών (Βενεζουέλα, η Κολομβία, Ισημερινός, Βολιβία), αφρικανικών χωρών (Νιγηρία, Γκάνα) και χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ (Βόρεια Μακεδονία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ρωσία, Αρμενία). Οι χώρες αυτές έκαναν κάτι που ΔΕΝ κάνει η Ελλάδα: Ιδιωτικοποίησαν πλήρως και υπό συνθήκες τελείως διαφορετικές την κοινωνική τους ασφάλιση. Η Ελλάδα αντιθέτως εισάγει κεφαλαιοποιητικά στοιχεία στην κοινωνική ασφάλιση διατηρώντας τον δημόσιο χαρακτήρα της, όπως η Σουηδία, η Ολλανδία, η Δανία.

Μύθος No 4: «To κόστος μετάβασης είναι απαγορευτικό»

Πραγματικότητα:

Σύμφωνα με τις εκθέσεις που έχουν εκπονηθεί, το καθαρό κόστος που προκύπτει αν συνυπολογίσει κανείς το κόστος της μεταρρύθμισης (56 δισ. ευρώ για την περίοδο 2022-2070) και το όφελος της μεταρρύθμισης (50 δισ. ευρώ για την ίδια περίοδο) είναι 6 δισ. ευρώ για μια περίοδο σχεδόν 50 χρόνων. Δηλαδή 120 εκατ. ευρώ τον χρόνο τη στιγμή που το κράτος δίνει για συντάξεις 15 δις. ευρώ κάθε χρόνο. Αυτά προκύπτουν από τις μελέτες φορέων εγνωσμένου κύρους όπως είναι το ΙΟΒΕ, η Εθνική Αναλογιστική Αρχή και ο ΟΔΔΗΧ.

Μύθος No 5: «Ιδιωτικοποιείται η επικουρική ασφάλιση»

Πραγματικότητα:

Άλλο κεφαλαιοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, άλλο ιδιωτικοποίηση, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να τα μπερδέψουν. Απλώς μέσω των «ατομικών κουμπαράδων» των νέων ασφαλισμένων των οποίων η διαχείριση θα γίνεται από ένα νέο δημόσιο ταμείο, οι νέοι θα αποκτήσουν μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στη σύνταξή τους.

Μύθος No 6: «H κυβέρνηση «τζογάρει» με τις εισφορές των νέων ασφαλισμένων»

Πραγματικότητα:

Έχει ξεκαθαριστεί από την πρώτη στιγμή ότι η ασφαλιστική μεταρρύθμιση για τη νέα γενιά συνοδεύεται από ένα σύστημα διπλής εγγύησης: Η πρώτη εγγύηση είναι ότι δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτε για τους σημερινούς ασφαλισμένους. Επιπροσθέτως, το όποιο δημοσιονομικό κόστος δημιουργηθεί στο σημερινό σύστημα θα καλυφθεί από τον προϋπολογισμό, έτσι ώστε να μην επηρεαστεί καθόλου το ύψος των επικουρικών συντάξεων των σημερινών ασφαλισμένων.

Η δεύτερη εγγύηση είναι για τους νέους ασφαλισμένους και συνίσταται στο ότι, ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά με τις επενδύσεις των αποταμιεύσεών τους, το κράτος παρέχει εγγύηση ότι η σύνταξη δεν θα είναι χαμηλότερη από τις εισφορές που κατέβαλαν, συν τον πληθωρισμό! Τι είδους «τζόγος» λοιπόν είναι αυτός όπου υπάρχει κρατική εγγύηση και οι εισφορές είναι εξασφαλισμένες σε πραγματικούς όρους;

Μετάβαση στο περιεχόμενο